Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Ο Αρχάγγελος του Θανάτου

Είναι ένα αξιοπερίεργο γεγονός η απεικόνιση του χάρου με μια απαίσια μορφή που κραδαίνει ένα δρεπάνι ενδεδυμένος με ένα μαύρο μανδύα. Μια θλιβερή αναπαράσταση προφανώς επηρεασμένη απ’ την απώλεια της ζωής συνδυασμένη με μια στιγμή φορτισμένη με οδύνη που όλοι απεύχονται. Είναι όμως αυτή η αλήθεια; Είναι εκείνη η ώρα το τέλος ή μήπως ένα μεσοδιάστημα μιας νέας ύπαρξης.
Στον εσωτερισμό ο θάνατος είναι φίλος του ανθρώπου, είναι ένας μεγάλος Δάσκαλος που έρχεται για να διδάξει στο μαθητή τους νόμους
της Φύσης και κυρίως της Ηθικής αιτιότητας (κάρμα) σύμφωνα με τα πεπραγμένα εν ζωή, στον ενάρετο αλλά αμύητο να τον οδηγήσει στα Ηλύσια Πεδία ώστε να αναπαυθεί όσο του αναλογεί μέχρι την επόμενη ενσάρκωση του και στο μοχθηρό εγκληματία να του δείξει τις κολάσεις που έτσι κι αλλιώς θα τον έλξουν αφού κανείς δε πάει εκεί που δεν ομοιοκραδένεται. Ο φόβος του θανάτου είναι ψεύτικος  κι οφείλεται σε θρησκευτικές προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες ή σε όσους γνώρισαν την άλλη του όψη λόγω ανήθικης ζωής στη γη, καταγραφές του υποσυνείδητου απ’ τις κολάσεις που βίωσαν εκεί. Όπως κάτω έτσι κι επάνω, ο καθένας βρίσκεται εκεί που ο νόμος της έλξης ορίζει.
Ο θάνατος είναι μια διαδικασία επιφορτισμένη στον Αρχάγγελο του Θανάτου που η όψη του είναι απερίγραπτου κάλλους κι ομορφιάς κι όχι μαύρης θλίψης κι ασχήμιας.  Κάποιοι εικάζουν ότι ανήκει στη τάξη του Γαβριήλ αλλά δε γνωρίζω κατά πόσο αυτό ευσταθεί, καθώς ο τελευταίος βρίσκεται μέσα στο σώμα του ανθρώπου επιφορτισμένος με άλλο ρόλο. Το έργο του  ένδοξου Αρχαγγέλου του Θανάτου είναι  ευλογία για το πνεύμα που περιμένει καρφωμένο πάνω στο σταυρό, ο οποίος συμβολίζει τη τομή του χρόνου και του χώρου. Έτσι έρχεται στην ώρα του για να απελευθερώσει τον άνθρωπο απ τα δεινά της διττότητας και της χωριστηκότητας και να τον ανακουφίσει προσωρινά μέχρι την επόμενη ώρα που θα κατέλθει και πάλι στη παχυλή ύλη να συλλέξει τις απαραίτητες εμπειρίες για τη θέωση του.
Η αποκαθήλωση απ’ το σταυρό πάνω στον οποίο ο  ενσαρκωμένος προσκυνητής μαρτυρά για τα πάθη του είναι στην εξουσία του θανάτου και κανείς άλλος δεν έχει δικαίωμα ν΄αναλάβει το έργο αυτό. Όπου έχει δοθεί η ζωή οφείλουμε να αποδώσουμε τον απόλυτο σεβασμό μας, σε κανένα δεν επιτρέπεται να αφαιρέσει ζωή είτε αυτή ανήκει στο ζωικό βασίλειο είτε στο ανθρώπινο ούτε καν τη δική του. Οι δολοφόνοι κι οι αυτόχειρες αυθαίρετα και με πρόθεση το πράττουν κι αναγκάζουν όλες τις Δυνάμεις να σπεύσουν να αναλάβουν δράση ευεργετική για το θύμα αλλά αποδίδουν στο θύτη ότι ο νόμος καλεί.
Ο αυτόχειρας που ταυτίζει στη δράση του το θύμα και το θύτη θα κληθεί να ενσαρκωθεί εκ νέου σε ένα σώμα με κινητικές δυσκολίες όχι ως τιμωρία αλλά ώστε να πάρει τη δέουσα κατανόηση της σημασίας του φυσικού σώματος ώς Ναό της Ψυχής. Η αυτόβουλη απόδραση απ τα βίαια φαινόμενα της ζωής δεν είναι έργο θεάρεστο και παρόλο που κανείς δε μπορεί να κρίνει τον δραπέτη εν τούτοις εκείνος είτε επιφορτίζει άλλους με τις αδυναμίες του είτε δε κατάφερε να διαχειριστεί τα μαθήματα που εκείνος είχε αποδεχθεί. Το ψεύτικο νίκησε το αληθινό κι η πλάνη ή μάγισσα ύλη ως επιδέξια αράχνη παγίδευσε το προσκυνητή στο δόλιο ιστό της κατατρώγοντας τις ευκαιρίες για την εξέλιξη του.
Ας βαδίσουμε με περίσσιο θάρρος και στωικότητα προς το Γολγοθά κουβαλώντας το βαρύ φορτίο μας προσπαθώντας να απαλύνει ο ένας του άλλου όσο μπορεί.  Ο πόνος της σταύρωσης είναι εξαγνισμός κι εξάλειψη όλων των επίπλαστων στοιχείων που επικολλήθηκαν πάνω στον αληθινό εαυτό μέσα στο μονοπάτι της ύλης.  Αλλά η Ανάσταση είναι ο στόχος και περνά μέσα απ το Τάφο, τη βδομάδα των Παθών που ξεκινά όταν ο ήλιος κινείται προς το βορρά, πάντα την Άνοιξη.
Οι μέρες που πλησιάζουν δεν είναι πένθιμες, είναι γεμάτες δέος και κατάνυξη κι αποπνέουν βαθύ μυστικισμό. Ας αφουγκραστούμε τα μυνήματα που ψιθυρίζει η Φύση κι ας συντονιστούμε με τις απόκρυφες μυστικιστικές δονήσεις.
Ζητήστε να λάβετε μέρος στη Θεία αυτή Κοινωνία που συντελείται στο αιθερικό , ζητήστε και θα σας δοθεί. Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος ο Δάσκαλος θα εμφανιστεί κι όταν ο μαθητής μάθει να μένει εν σιωπή, όταν μπορέσει να διαλογισθεί πάνω σε όλα αυτά θα ακούσει τη φωνή της Σιγής, τη φωνή του Δασκάλου που βρίσκεται πάντα μέσα του και περιμένει αυτό το κάλεσμα του μαθητού.
Προσκύνημα στην ύλη , Πάθη , Σταύρωση-Εξαγνισμός και καλή Ανάσταση σε όλους μας.
Σμιξιώτης Κωνσταντίνος για τις Αιχμές και Απόψεις.
Υ. Γ Το άρθρο αυτό είναι εμπνευσμένο απ το βιβλίο «Η Ατραπός της Μύησης»της Μέμπελ Κόλλινς και του νέου μου βιβλίου που θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Share/Bookmark
Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...